نسبت اصالت و یکپارچگی در مرمت میراث معماری

نوع مقاله : علمی ترویجی

نویسندگان

1 استاد، دانشکده معماری، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران

2 استادیار، دانشکده معماری، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران

3 کارشناس ارشد، مرمت و احیای ابنیه و بافت‌های تاریخی، دانشگاه تهران

10.22052/jias.2023.252972.1207

چکیده

اصالت و یکپارچگی از مفاهیم کلیدی در جهت انتقال ارزش‌ها و درک بهتر اثر هستند. مبهم بودن این مفاهیم در میراث معماری، به کار بستن مؤثر آن‌ها را با چالش‌ مواجه ساخته ‌است. در طول تاریخ، مفاهیم اصالت و یکپارچگی دغدغه‌ای برای سازندگان نبود؛ زیرا مصالح و از آن مهم‌تر فناوری‌ها تقریباً بدون تغییر، برای قرن‌ها، رایج بودند، درحالی‌که امروزه از معیارهای ضروری برای حفاظت و استفادۀ مجدد از آثار تاریخی هستند. اصالت و یکپارچگی در عین ارتباط نزدیک با یکدیگر، متفاوت از هم دانسته می‌شوند. تحلیل‌های صاحب‌نظران و متن اسناد بین‌المللی دربارۀ مفهوم اصالت در میراث معماری از شفافیت بیشتری برخوردار است، اما در تعریف دقیق یکپارچگی، نوعی خلأ وجود دارد. مقالۀ حاضر در پی تبیین جایگاه و نسبت اصالت و یکپارچگی در فرایند حفاظت میراث معماری و چگونگی کاربست دو مفهوم در روند حفاظت این دسته از آثار است. این پژوهش با روش کیفی و راهبرد تحلیل محتوا و استدلال منطقی، ابتدا از طریق بازخوانی و واکاوی اسناد بین‌المللی و دیدگاه‌های صاحب‌نظران، به تعریف دو واژه و معرفی مؤلفه‌های آن‌ها در قالب میراث معماری پرداخته است. پس از جمع‌بندی، در مرحلۀ دوم، رابطه‌ و نسبت اصالت و یکپارچگی از دیدگاه‌های مختلف مورد بررسی قرار گرفته و رویکردهای متعدد در برخورد با این آثار ارائه شده است. با توجه به ویژگی‌های منحصربه‌فرد هریک از میراث معماری، سنجش اصالت و یکپارچگی در مورد آن‌ها، براساس هفت مؤلفۀ‌ طرح، مواد و مصالح، فن ساخت، زمینه، کارکرد، سنت‌ها و جنبه‌های ناملموس و روح مکان، به‌عنوان چهارچوبی جامع و مانع ارائه می‌گردد.

کلیدواژه‌ها