واحدهای درسی مربوط به آموزش سازه در برنامهی درسی رشتهی معماری در مقطع کارشناسی در ایران بین 6-8 واحد درسی است که به صورت نظری برنامهریزی شده است. انتظار میرود طرح این دانشهای نظری منجر به توانمندسازی دانشجو در خلق اثر معماری شده و در فرآیند آفرینندگی طراحی معماری به کار بسته شده و موجب ارتقاء کیفیت و کارایی طرحهای معماری شود. مطالعات تجربهی نگارندگان در تدریس در حوزهی معماری نشان می دهد که این مهم محقق نشده و رسیدن به آن نیازمند ارزیابی برنامه آموزشی فعلی و طرحریزی یک فرآیند آموزشی مبتنی بر پروش دانشهای آموخته شده و انتقال یادگیری از مباحث نظری سازه تا کاربست آن در فرآیند طراحی معماری است. این پژوهش به ارزیابی برنامهی آموزش سازه در رشتهی معماری مقطع کارشناسی ایران برمبنای نظریهی طبقهبندی اهداف آموزشی بلوم ااز نگاه اساتید متبحر در آموزش معماری پرداخته است.
پژوهش کاربردی از نظر ماهیت توصیفی تحلیلی است که از پرسشنامه با ساختار نیمه بسته بهره گرفته است. یافتههای پژوهش نشان میدهد در برنامه درسی فعلی سازه، آموش سازه به صورت دانش گزارهای و به صورت نظری در گرفته شده است، اما لازم است به هر سه بعد دانش سازه پرداخته شود و زمان بیشتری از این آموزشها در محیط آتلیهای و کارگاهی و در تلفیق با دروس طرح معماری باشد. سه مانع مهم در مقابل کاربست دانش سازه در طراحی معماری، ضعف اساتید در فهم دانش سازه، عدم درک کافی از حوزهی میان رشتهای سازه در معماری و سطحی بودن مباحث سازه در آموزش معماری می باشد
)