آسایش در فضاهای باز شهری یکی از ارکان اصلی استفاده از این فضاها توسط شهروندان بوده و ایجاد محیطی مناسب برای آن‌ها از طریق حفاظت در برابر شرایط اقلیمی نامناسب ضروری است. همچنین تأمین آسایش در خصوص نیازهای اولیۀ انسان بوده و نحوۀ پاسخ‌گویی به آن در کیفیت فضا مؤثر است. در این راستا با توجه به اهمیت آسایش حرارتی در کیفیت فضاهای باز شهری و محله‌ای و همچنین تأثیر این فضاها در تأمین آسایش فضاهای بیرونی و داخلی، این پژوهش به ارزیابی و مقایسۀ وضعیت آسایش حرارتی در فضای باز محلات مسکونی با دو ساختار کالبدی متفاوت پرداخته و دمای آسایش و محدودۀ آن را مورد بررسی قرار داده است. ازاین‌رو محلۀ علی‌قلی‌آقا واقع در بافت سنتی و محلۀ دشتستان واقع در بافت معاصر شهر اصفهان مورد مطالعه و تحلیل میدانی قرار گرفته و وضعیت آن‌ها از نظر آسایش حرارتی با هم مقایسه شده است. بر این اساس، مطابق با روش نیکل از سطح سه و روش متقاطع در بررسی‌های میدانی و برداشت متغیرها استفاده شده است. حجم نمونه نیز شامل ساکنان و کاربران فضاهای باز دو محلۀ مذکور بوده که چهارصد پرسشنامه در دو فصل سرد و گرم به‌صورت تصادفی و در طی چهار روز تکمیل شده است. همچنین به‌منظور مقایسۀ برداشت‌های میدانی با نتایج محاسبۀ شاخصۀ حرارتی از شاخصۀ دمای مؤثر استاندارد بهره گرفته شده است. نتایج مطالعات و بررسی‌ها نشان می‌دهند که دمای آسایش و حدود آن در محلات منتخب شهر اصفهان بسیار به هم نزدیک بوده، در عین حال با یکدیگر متفاوت‌اند. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که این مسئله نشان‌دهندۀ تأثیر تفاوت در نوع ساختار و بافت محل سکونت، شرایط اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بر احساس حرارتی افراد در محلات مختلف شهر اصفهان است.