Evaluation of Structural Education Curriculum in Iranian Architecture Schools from the Perspective of Implementing Structural Knowledge in Architectural Design Based on Bloom’s Revised Taxonomy

Document Type : Original

Authors

1 Assistant Professor of Architecture, Meybod University

2 Assistant Professor of Architecture, Art & Architecture Faculty, Yazd University

3 Associate Professor of Architecture, Architecture and Urban Planning Faculty, Shahid Beheshti University

Abstract

The primary objective of structural education in architecture is to equip students with the ability to meaningfully apply structural knowledge within the architectural design process, thereby improving the quality and performance of architectural outcomes. However, whether current undergraduate architecture curricula in Iranian universities adequately support this objective remains an open question. This study evaluates the extent to which the existing structural education curriculum supports the implementation of structural knowledge in architectural design and identifies its main strengths and shortcomings. The study draws on Bloom’s Revised Taxonomy of Educational Objectives (RBT) and the concept of meaningful learning, which frames cognitive development from basic memorization to higher-order application in complex tasks such as architectural design. A mixed-methods research approach was adopted in three sequential stages: (1) comparative analysis of structural education syllabi across selected undergraduate architecture programs in Iran; (2) data collection through a semi-structured Likert-scale questionnaire administered to experienced architecture faculty members (Cronbach’s alpha = 0.725); and (3) qualitative analysis of interviews and open-ended responses using thematic analysis. The evaluation framework addressed three dimensions of structural knowledge, namely declarative, conceptual, and procedural knowledge, alongside the educational environment and curricular coherence. The findings show that the current curriculum primarily focuses on declarative structural knowledge, with a moderate level of responsiveness in this domain. By contrast, conceptual structural knowledge, which concerns the understanding of structural behavior and form-performance relationships, and procedural structural knowledge, which concerns practical engagement with structural strategies within design processes, receive insufficient attention, despite faculty members identifying both as having a high to very high impact on architectural design. In addition, syllabus analysis shows that direct structural education accounts for less than 6.5% of total curricular credits and remains largely theoretical, while practical and design-oriented components play a marginal role. In response to the research questions, the study concludes that the prevailing imbalance among cognitive levels, favoring lower-order declarative knowledge, significantly limits meaningful structural learning and its implementation in architectural design. However, the provision of foundational structural principles is a relative strength of the curriculum; its main limitations lie in insufficient development of conceptual and procedural knowledge, marginalization of practice-based learning, and weak integration between structural courses and architectural design studios.

Keywords

References

رستمی نجف‌آبادی، مصطفی، و محمدباقر آقاحسینی دهاقانی. ۱۳۹۱. راهکارهای ارتقای نقش دروس فنی در توان حرفه‌ای فارغ‌التحصیلان کارشناسی معماری. نشریۀ مطالعات تطبیقی هنر ۳ (۶): ۹۹ـ۱۱۳.
رستمی نجف‌آبادی، مصطفی، و محمدباقر آقاحسینی دهاقانی. ۱۳۹۵. راهبردهای ارتقای کیفیت آموزش دروس کارگاه مصالح و ساخت و مصالح ساختمانی در رشتۀ معماری. نشریۀ مرمت و معماری ایران ۶ (۱۱): ۱۰۱ـ۱۱۸.
زینلی نصرآبادی، فوزیه، و نریمان فرح‌زا. ۱۳۹۹. انسجام دانش فنی و آموزه‌های طراحی در آموزش معماری: مقایسۀ تطبیقی سرفصل دروس کارشناسی معماری دانشگاه‌های برتر جهان و ایران. نشریۀ هنرهای زیبا: معماری و شهرسازی 25 (۲): 95ـ106. https://doi.org/10.22059/jfaup.2021.267314.672136
زینلی نصرآبادی، فوزیه، نریمان فرح‌زا، و محمدرضا حافظی. ۱۴۰۴. یادگیری معنادار سازه در طراحی معماری: فهم هندسی و کاربست دانش سازه در فرایند طراحی معماری. صفه 35 (1): ۶۱ـ۷۹. https://doi.org/10.48308/soffeh.2022.222413.1051
زینلی نصرآبادی، فوزیه. 1401. فهم هندسی سازه و یادگیری معنادار در طراحی معماری استدلال دیاگرامی مدلی برای ساخت دانش سازه در طراحی معماری. پایان‌نامۀ دکتری، دانشگاه یزد.
زینلی نصرآبادی، فوزیه، و نریمان فرح زا. 1401. مروری بر روش‌های آموزش سازه برای معماران، رهیافتی در جهت انسجام آموزه‌های سازه با فرایند طراحی معماری. نشریۀ اندیش‌نامۀ معماری 2 (3): 113ـ132.
سیف، علی‌اکبر. ۱۳۹۱. روان‌شناسی پرورشی نوین: روان‌شناسی یادگیری و آموزش (ویرایش هفتم). تهران: نشر دوران.
شورای ‌عالی برنامه‌ریزی، وزارت فرهنگ و آموزش عالی. ۱۳۷۷. مشخصات کلی، برنامه و سرفصل دروس دورۀ کارشناسی مهندسی معماری، مصوب ۲۴/۸/۱۳۷۷.
شورای ‌عالی برنامه‌ریزی، وزارت فرهنگ و آموزش عالی. ۱۳۹۲. مشخصات کلی، برنامه و سرفصل دروس دورۀ کارشناسی مهندسی معماری، بازنگری‌شده مورخ ۱۸/۱۲/۱۳۹۲ دانشگاه تهران.
شورای‌ عالی برنامه‌ریزی، وزارت فرهنگ و آموزش عالی. ۱۳۹۵. مشخصات کلی، برنامه و سرفصل دروس دورۀ کارشناسی مهندسی معماری، بازنگری‌شده مورخ ۶/۱۰/۱۳۹۵ دانشگاه فردوسی مشهد.
شورای ‌عالی برنامه‌ریزی، وزارت فرهنگ و آموزش عالی. ۱۳۹۴. مشخصات کلی، برنامه و سرفصل دروس دورۀ کارشناسی مهندسی معماری، بازنگری شده مورخ تیرماه ۱۳۸۴ دانشگاه شهید بهشتی.
شورای برنامه‌ریزی درسی دانشگاه یزد. ۱۳۹۸. مشخصات کلی، برنامه و سرفصل دروس دورۀ کارشناسی مهندسی معماری، بازنگری‌شده مورخ خردادماه ۱۳۹۸ دانشگاه یزد.
تقی‌زاده، کتایون. ۱۳۹۴. مشکلات و پیچیدگی‎‌های انتقال مفاهیم سازه‎‌ای در فرایند آموزش معماری. نشریۀ هنرهای زیبا 20 (4): 87ـ۹۸.‎
گلابچی، محمود، و سارا سلیمانی. ۱۳۸۶. بهبود کیفیت آموزش سازه به دانشجویان معماری با استفاده از تکنولوژی‌های آموزشی. اولین کنفرانس معماری و سازه. تهران: 147ـ185.
گلابچی، محمود، محسن وفامهر، و عباسعلی شاهرودی. ۱۳۸۲. بررسی و ارزیابی آموزش دروس فن ساختمان در رشتۀ‌ معماری. دومین همایش آموزش معماری. دانشگاه تهران: ۱۹۳ـ۲۱۸.
مشایخ فریدنی، سعید. ۱۳۷۷. پروژۀ تحقیقاتی هنر مهندسی. نشریۀ علمی و پژوهشی صفه 20 (3): 27ـ63.
Anderson, L. W., and David R. Krathwohl. 2001. A Taxonomy for Learning, Teaching, and Assessing: A Revision of Bloom’s Taxonomy of Educational Objectives. New York: Longman.
Attia, A. S. 2021. Bloom’s Taxonomy as a Tool to Optimize Course Learning Outcomes and Assessments in Architecture Programs. Journal of Applied Science and Engineering 24 (3): 315–322. https://doi.org/10.6180/jase.202106_24(3).0006
Avsec, S., and V. F. Savec. 2019. Creativity and Critical Thinking in Engineering Design: The Role of Interdisciplinary Augmentation. Global Journal of Engineering Education 21 (1): 30–36.
Black, R. G., and S. Duff. 1994. A Model for Teaching Structures: Finite Element Analysis in Architectural Education. Journal of Architectural Education 47 (1): 39–48.
Braun, V., and V. Clarke. 2006. Using Thematic Analysis in Psychology. Qualitative Research in Psychology 3 (2): 77–101. https://doi.org/10.1191/1478088706qp063oa
Council, National Research. 2000. How People Learn: Brain, Mind, Experience, and School. Expanded Edition. Washington, DC: National Academies Press.
Cronbach, L. J. 1951. Coefficient alpha and the internal structure of tests. psychometrika 16 (3): 297-334.
Cross, Nigel. 2011. Design Thinking: Understanding How Designers Think and Work. Oxford and New York: Berg.
Dorst, Kees. 2011. The Core of “Design Thinking” and Its Application. Design Studies 32 (6): 521–532. https://doi.org/10.1016/j.destud.2011.07.006
Ibrahim, N. L. N., and N. Utaberta. 2012. Learning in Architecture Design Studio. Procedia – Social and Behavioral Sciences 60 (1): 30–35. https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2012.09.345
Khilat, F., B. Mujahid, and F. Jamil. 2024. Assessing the Effectiveness of Bloom’s Taxonomy in Architectural Design Studios: A Study on Implementing Outcome-Based Education in Pakistan. Journal of Development and Social Sciences 5 (2): 327–334.
Kurrer, K.E. 2018. The History of the THEORY OF STRUCTURES Searching for Equilibrium: Weily.
Mayer, Richard E. 2004. The Promise of Educational Psychology: Learning in the Content Areas. Boston: Pearson.
Seidel, T., and R. J. Shavelson. 2007. Teaching Effectiveness Research in the Last Decade: The Role of Theory and Research Design in Disentangling Meta-Analysis Results. Review of Educational Research, no. 77: 454–499. https://doi.org/10.3102/0034654307310317
Valsson, S. 2022. Bloom’s Taxonomy in Studio Design Process in Architecture Education. SSRN. https://doi.org/10.2139/ssrn.4212297
Vrontissi, M. 2015. The Physical Model in Structural Studies within Architecture Education: Paradigms of an Analytic Rationale? In Proceedings of the IASS Annual Symposia.
Vrontissi, M. 2018. The Physical Model as Means of Projective Inquiry in Structural. PhD Dissertation, ETH Zurich University, Zurich.
Whitehead, R. 2019. Structures by Design: Thinking, Making, Breaking. London and New York: Routledge.
Woolfolk, Anita E. 2004. Educational Psychology. 6th Edition. Boston: Allyn & Bacon.
Yildirim, S. G., and S. W. Baur. 2016. Development of Learning Taxonomy for an Undergraduate Course in Architectural Engineering Program. In Proceedings of the American Society for Engineering Education Conference: 1–10.
Zheng, H. 2020. Form Finding and Evaluating through Machine Learning: The Prediction of Personal Design Preference in Polyhedral Structures. In Proceedings of the International Conference on Computational Design and Robotic Fabrication: 169–178. Cham: Springer
Journal of Iranian Architecture Studies
Volume 14, Issue 28
March 2026
Pages 197-215

Files

Share

How to cite

Statistics