دانشگاه کاشانمطالعات معماری ایران2252-063581520220126The Earliest Architectural Remains of the Islamic Era in Kashan: Form, Structure, and Construction Technique of the Minaret of the Jameâ Mosqueنخستین یادگار دوران اسلامی کاشان؛ بررسی فرم، سازه و شیوۀ ساخت منارۀ مسجدجامع کاشان (علمی پژوهشی)52511181410.22052/1.15.5FAبابکعالمیدانشگاه کاشانصدیقهکمالینغمهاسدی چیمهJournal Article20220126The architectural remains of the past can be studied from different perspectives and with different approaches. Architectural form, structures, construction techniques, decorations and details of buildings, and their evolution through time are general issues that can be examined. In addition to the monuments, some elements of historical architecture are also worthy of consideration because of their unique and interesting features. This article specifically deals with the minaret of the Jame‘ Mosque of Kashan, which is considered to be the earliest dated building in Kashan of the Islamic period. The stability of this building through centuries despite numerous earthquakes in Kashan justifies this study. Therefore, the purpose of the study is to research the historical background of the minaret and carry out detailed documentation of its various components, examine the structure of each of these components, examine the structural form and the flow of forces, and finally perform a seismic analysis. To reach this purpose, a significant part of the research data was collected at the site of the Jame‘ Mosque of Kashan by surveying the minaret, and library and oral sources were used to control the field data and provide the history of the minaret. The main strategy of the research is descriptive-analytical. The seismic analysis of the minaret was performed using SAP2000 software. The results of this study show that some of the measures taken in the construction of the mosque’s minaret (dating to the Seljuq period as attested in its inscription) include: the tapering form of the minaret, decreasing thickness of its components by increasing height, decreased rigidity of construction, incorporation of two empty spaces for staircases, and the incorporation of wood in the construction. It is for such architectural arrangements that the minaret has remained intact from serious damage over the centuries.
آثار معماری بهجامانده از گذشته را میتوان از جوانب گوناگون و با رویکردهای مختلف، مطالعه کرد. فرم معماری، سازه و فنون ساخت، تزیینات و جزئیات بناها و سیر تحول و تطور آنها از زمان شکلگیری تا امروز، موضوعاتی کلی است که میتوان در بناهای گذشته بررسی کرد. علاوه بر بناها، برخی اجزا و عناصر معماری گذشته نیز بهدلیل برخورداری از ویژگیهای منحصربهفرد و جالب توجه، واجد ارزش هستند و میتوانند موضوع بررسی باشند. در این مقاله، بهطور ویژه به منارۀ مسجدجامع کاشان پرداخته میشود که اولین بنای تاریخدار کاشان در دورۀ اسلامی به حساب میآید. پایداری این بنا پس از گذشت قرنها و با وجود وقوع زمینلرزههای متعدد در کاشان، ضرورت بررسی و مستندنگاری آن را تبیین میکند. بنابراین هدف این پژوهش آن است که ضمن توجه به پیشینۀ تاریخی مناره و مستندنگاری دقیق اجزای مختلف آن، شیوۀ ساخت هریک از این اجزا و فرم سازهای و جریان نیروها در مناره بررسی شود و سپس تحلیل لرزهای صورت گیرد. برای رسیدن به این هدف، بخش مهمی از دادههای پژوهش از راه حضور در مسجدجامع کاشان و پیمایش مناره و برداشت آن به دست آمده است؛ همچنین از منابع کتابخانهای و شفاهی برای کنترل یافتههای میدانی و دانستن سرگذشت مسجد استفاده شده است. راهبرد اصلی این پژوهش توصیفیتحلیلی است و آن بخش از نتایج پژوهش که به تحلیل لرزهای مربوط است، حاصل تحلیل مناره با استفاده از نرمافزارSAP2000 است. نتیجۀ این پژوهش نشان میدهد در ساخت منارۀ مسجدجامع که به استناد کتیبۀ روی آن یک منارۀ سلجوقی است، تدابیری به کار گرفته شده؛ از جمله فرم باریکشوندۀ مناره، کاهش ضخامت اجزای آن با افزایش ارتفاع، کاهش صلبیت بنا، ایجاد فضاهای خالی با اجرای دو پلکان و کاربرد چوب در ساختمان آن. کاربست چنین تمهیدات معمارانهای است که مناره را از آسیب جدی در طول قرنها مصون داشته است.
https://jias.kashanu.ac.ir/article_111814_223c0d9468d9d83b7bb47ae965f9dd4b.pdfدانشگاه کاشانمطالعات معماری ایران2252-063581520220126Qabusnama of Persian Architecture: Rethinking the history of making Gunbad-i QÄbusقابوسنامۀ معماری ایران؛ بازخوانی مفاهیم و کارکردهای گنبد قابوس (علمی پژوهشی)274511181510.22052/1.15.27FAجعفرطاهریدانشگاه فردوسی مشهدعبدالمجیدنورتقانیدانشگاه گلستانJournal Article20220126This study aims to investigate the origins, concepts, and symbolic and formal functions of the Gunbad-i Qābus tomb-tower based on interpretation of its inscription. This hermeneutic analysis addresses the historical context of the building formation, rethinking the concepts presented in its ten-piece inscription using philological methods, and compares it with the inscriptions of some other tomb-towers of Iran. Findings show that after the fall of Samanid dynasty, Qābus b. Voshmgīr erected the symbol (tower) of his authority and charter of governance on the road from Gurgān to Khurasan to show off his power and ensure his sovereignty against powerful enemies like the Buyids. The original intention of Qābus to build the monument beyond its funerary function was the foundation of an eternal monument glorifying his virtues, grandeur, and ambitions. In addition, this landmark is a symbol of the consolidation of Qābus’s power in the political arena, and his perfection and eminence in art and literature.
هدف این مطالعه، تحقیق دربارۀ خاستگاه، مفاهیم و کارکردهای صوری و نمادین گنبد (برج) قابوس بر پایۀ تفسیر و تأویل کتیبۀ دهبخشی آن است. این تفسیر تاریخیادبی تازه به بررسی فضای تاریخی شکلگیری بنا، بازخوانی برخی مفاهیم کتیبۀ بنا با روش لغتشناسی و مقایسۀ آن با کتیبۀ برخی برجمقابر ایران میپردازد. یافتههای این مطالعه نشان میدهند که قابوس بن وشمگیر برای تثبیت حکمرانی خود، درست پس از زوال سامانیان و اعلان قدرت در برابر حکمرانان قدرتمندی چون آلبویه و دیگر معارضان، نماد اقتدار یا منشور حکمرانی خود را در مسیر گرگان [قدیم] به خراسان برافراشت. قصد اصلی قابوس از ساخت این بنا، فراتر از کارکرد تدفینی، پایهگذاری یادبودی جاودانه از فضایل، شکوه و در واقع جاهطلبی خود بوده است. به تعبیری، گنبد قابوس نمادی از تحکیم قدرت و اقتدار قابوس در عرصۀ سیاسی، و کمال و برتری او در ادب و هنر بوده است.
https://jias.kashanu.ac.ir/article_111815_96e81117c8dfc6701e0cdec4e69e29f6.pdfدانشگاه کاشانمطالعات معماری ایران2252-063581520220126Evaluation of Thermal Comfort Comparisons in Residential Neighborhoods ( Case study: Ali Gholi Agha and Dashtestan neighborhoods inIsfahan)ارزیابی و مقایسۀ آسایش حرارتی در محلات مسکونی شهر اصفهان (مطالعۀ موردی: محلات علیقلیآقا و دشتستان) (علمی پژوهشی)476411181610.22052/1.15.47FAفاطمه الساداتمجیدیدانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)شاهینحیدریدانشگاه تهرانمحمودقلعه نوییدانشگاه هنر اصفهانمریمقاسمی سیچانیدانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)Journal Article20220126Comfort is one of the key factors for urban open spaces to be used by citizens, so creating a suitable environment through protection against tough climatic conditions seems essential. Comfort is also a basic human need, and the way it is provided affects the quality of space. Due to the importance of thermal comfort in the quality of urban and neighborhood open spaces, as well as the impact of these spaces on comfort in residential exterior and interior spaces, this research attempts to assess and compare thermal conditions in open spaces of two residential neighborhoods with different physical structures and examine the comfort temperature and comfort zone for each.
Hence, the neighborhood of ‘Ali-Qoli Aqa, located in the traditional fabric, and Dashtestan neighborhood in the contemporary fabric of Isfahan city were studied in terms of thermal comfort. Accordingly, Nicol’s method in level III and transverse sampling were used in field studies and setting the variables. The sample size includes residents and users of open spaces in the two neighborhoods in which four-hundred questionnaires were completed randomly within four days during the two cold and hot seasons. The standard effective temperature index was used to compare field observations with the results of calculating the thermal index. The results of the study show that although the comfort temperature and comfort zones are close to each other, at the same time they are different. Therefore, it can be concluded that it is because of differences in the type of structure and fabric of the residential area, as well as economic, social, and cultural conditions that the thermal perceptions of residents differ.
آسایش در فضاهای باز شهری یکی از ارکان اصلی استفاده از این فضاها توسط شهروندان بوده و ایجاد محیطی مناسب برای آنها از طریق حفاظت در برابر شرایط اقلیمی نامناسب ضروری است. همچنین تأمین آسایش در خصوص نیازهای اولیۀ انسان بوده و نحوۀ پاسخگویی به آن در کیفیت فضا مؤثر است. در این راستا با توجه به اهمیت آسایش حرارتی در کیفیت فضاهای باز شهری و محلهای و همچنین تأثیر این فضاها در تأمین آسایش فضاهای بیرونی و داخلی، این پژوهش به ارزیابی و مقایسۀ وضعیت آسایش حرارتی در فضای باز محلات مسکونی با دو ساختار کالبدی متفاوت پرداخته و دمای آسایش و محدودۀ آن را مورد بررسی قرار داده است. ازاینرو محلۀ علیقلیآقا واقع در بافت سنتی و محلۀ دشتستان واقع در بافت معاصر شهر اصفهان مورد مطالعه و تحلیل میدانی قرار گرفته و وضعیت آنها از نظر آسایش حرارتی با هم مقایسه شده است. بر این اساس، مطابق با روش نیکل از سطح سه و روش متقاطع در بررسیهای میدانی و برداشت متغیرها استفاده شده است. حجم نمونه نیز شامل ساکنان و کاربران فضاهای باز دو محلۀ مذکور بوده که چهارصد پرسشنامه در دو فصل سرد و گرم بهصورت تصادفی و در طی چهار روز تکمیل شده است. همچنین بهمنظور مقایسۀ برداشتهای میدانی با نتایج محاسبۀ شاخصۀ حرارتی از شاخصۀ دمای مؤثر استاندارد بهره گرفته شده است. نتایج مطالعات و بررسیها نشان میدهند که دمای آسایش و حدود آن در محلات منتخب شهر اصفهان بسیار به هم نزدیک بوده، در عین حال با یکدیگر متفاوتاند. بنابراین میتوان نتیجه گرفت که این مسئله نشاندهندۀ تأثیر تفاوت در نوع ساختار و بافت محل سکونت، شرایط اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بر احساس حرارتی افراد در محلات مختلف شهر اصفهان است.
https://jias.kashanu.ac.ir/article_111816_52f72b384e11efc24b174044618a633d.pdfدانشگاه کاشانمطالعات معماری ایران2252-063581520220126A Model for Identifying and Enhancing the Sense of Place and Collective Memories (Case Study: Dez river)تبیین مدلی در شناسایی و تقویت عوامل تأثیرگذار بر حس مکان و خاطرۀ جمعی (نمونۀ موردی: حاشیۀ رودخانۀ دز) (علمی پژوهشی)658911181710.22052/1.15.65FAزینبلطافتیدانشگاه تهرانحمیدرضاانصاریدانشگاه تهرانJournal Article20220126The lack of sense of belonging to place in urban spaces is one of the problems widely stated. There are objective and subjective factors in space that create sense of place. The combined effect of these factors create meaning for place and endow the environment with identity. This research seeks to find the relationship between the objective and subjective factors of space and the levels of sense of place. Using a qualitative-analytical method, the theoretical framework is presented through diagrams.
The result of this research is a model for identifying the factors influencing sense of place and collective memory. The model divides the factors that influence sense of place into two categories: objective and subjective. Objective factors are physical criteria that create behavior settings and subjective factors are individual and collective mental images that create memorable places. Through qualitative questionnaires and field observations, these factors and the efficiency of the proposed model were evaluated at the Dez riverside. The diagrams developed in the first section of this study can be used as a framework for evaluating the characteristics of any place. Analysis of the questionnaires shows that the mills, the old bridge, and the Dez River have deep meanings for people and also a high sense of place and memory. This level of sense of place was evident in all three categories of participants (residents of Dezful, residents of Tehran who were born in Dezful, and tourists). The case study also indicates that there is a significant correlation between the level of meaning of place and level of sense of place.
عدم احساس تعلق انسان به محیط پیرامون و فضاهای شهری یکی از مشکلاتی است که در نوشتههای صاحبنظران و نظریات مردم دیده میشود. تبدیل شدن یک فضا به مکان و به تبع آن، پدید آمدن حس مکان، محصول مؤلفههای عینی و ذهنی است. تأثیر توأمان این مؤلفهها به معنادار شدن مکان نزد مخاطب میانجامد و محیط را به عنصری هویتبخش تبدیل میکند. این پژوهش در پی آن است که رابطۀ میان مؤلفههای عینی و ذهنی فضا و سطوح حس مکان را شناسایی کند. لذا با بهرهگیری از روشی کیفیتحلیلی، چارچوب نظری در قالب نمودارهایی تدوین شده است. نتیجۀ این تحقیق تبیین مدلی در شناسایی عوامل تأثیرگذار بر حس مکان و خاطرۀ جمعی است. این مدل، مؤلفههای مؤثر بر پیدایش حس مکان را به دو دستۀ عینی و ذهنی تقسیمبندی میکند. مؤلفههای عینی با معیارهای کالبدی که به پیدایش قرارگاههای رفتاری میانجامد و مؤلفههای ذهنی با تصاویر ذهنی فردی و تصاویر ذهنی جمعی که به پیدایش خاطرهانگیزی مکان میانجامد، مورد تحلیل و ارزیابی قرار گرفتهاند. در ادامه و در چارچوب این مدل، عوامل مذکور از طریق پرسشنامههای کیفی و مشاهدات میدانی در حاشیۀ رود دز ارزیابی گردیده و کارایی مدل سنجیده شده است. در واقع، نمودارهای تدوینشده در بخش اول میتوانند چارچوبی برای ارزیابی ویژگیهای یک مکان باشند و به کار بردن آنها در ارتباط با رود، در عین ارزیابی محدوده، روشی کاربردی را برای سنجش سایر مکانها ارائه میدهد. تحلیل پرسشنامهها نشان میدهد آسیابها، پل قدیم و رودخانۀ دز، با دارا بودن معانی عمیق در ذهن مخاطبان، مراتب بالایی از حس مکان و خاطرهانگیزی را دارا میباشند. این سطح از حس مکان نزد هر سه دسته از پرسششوندگان (دزفولیها، دزفولیهای ساکن تهران و گردشگران) پدید آمده است. همچنین تحقیق موردی نشاندهندۀ آن است که رابطۀ معناداری میان سطح معنای مکان و سطح حس مکان وجود دارد.
https://jias.kashanu.ac.ir/article_111817_7e0cb1c4543525326c2e2a7fd2509d79.pdfدانشگاه کاشانمطالعات معماری ایران2252-063581520220126The Instructional Content of the Architecture Education in Iran and the Success Rate of the Bachelorsâ Degree Course in the Transfer of this Contentمحتوای آموزش معماری در ایران و میزان موفقیت دوره کارشناسی در انتقال این محتوا (علمی پژوهشی)9111211181810.22052/1.15.91FAعباسصداقتیپردیس بین المللی کیش،دانشگاه تهرانعیسیحجتگروه معماری، دانشکده هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایرانJournal Article20220126Architecture is a multidimensional and multifaceted discipline. For this reason, learning and realization of architecture require that one gain knowledge and wisdom. The present study reviews the content required for architectural education and analyzes the success rate of a bachelor's degree program in the transfer of this content. This research is an applied quantitative survey. First, the educational content was discussed. Next, professors, employers, students, and graduated architects’ perspectives regarding the success rate of the bachelors’ degree program in the transfer of this content were asked in a questionnaire and assessed. The findings revealed that the three foundations of knowledge, competence, and wisdom constitute the content of architectural education. The evaluation of the success rate of the bachelors’ degree program in the transfer of this content shows that the most success is seen in the transfer of competence standing at a moderate level, while the success of the two components of knowledge and wisdom stay at a level generally lower than moderate.
معماری یک مقولۀ چندمحوری چندبُعدی است. به همین علت، تحقق معماری و یادگیری آن، نیازمند برخورداری از مجموعهای از معرفتها و دانشهای گوناگون است. مسئلۀ پژوهشی حاضر، بررسی محتوای لازم برای آموزش معماری و تحلیل میزان موفقیت دورۀ کارشناسی در انتقال این محتواست. این تحقیق یک پژوهشکاربردی بهشیوۀ پیمایش کمّی است. ابتدا محتوای آموزش و آنچه دانشجوی معماری باید بیاموزد، بحث و ارائه گردید و سپس دیدگاه استادان، کارفرمایان، دانشآموختگان و دانشجویان در خصوص میزان موفقیت دورۀ کارشناسی در انتقال این محتوا، از طریق پرسشنامه اخذ و بررسی شد. بر اساس یافتهها سه بنیان دانش، توانش و بینش، محتوای آموزش معماری را تشکیل میدهد و ارزیابی میزان موفقیت دورۀ کارشناسی معماری در انتقال این محتوا نشان میدهد بیشترین موفقیت آموزش در انتقال بنیان توانش است که در سطح متوسط قرار دارد و در دو مؤلفۀ دانش و بینش، سطح موفقیت درمجموع پایینتر از حد متوسط است.https://jias.kashanu.ac.ir/article_111818_b9eff473d1b922c824dd8c9341482fe1.pdfدانشگاه کاشانمطالعات معماری ایران2252-063581520220126The Development of "Naqsh-e Jahan" Square in Isfahanسیر شکلگیری میدان نقش جهان اصفهان (علمی پژوهشی)11313111181910.22052/1.15.113FAعلیشهابی نژاددانشگاه یزدJournal Article20220126Despite numerous studies regarding the development history of Naqsh-e Jahan Square, there are still many questions which have not been accurately answered to date. Some of them include the history of the square, the exact date of initiation and completion of construction of different elements of the square, and the order of their completion. This article tries to answer these questions accurately based on historical sources and documents. The research method is historical analysis of historical texts including historical books written in the Safavid period, travelogues of that era, and field studies such as review of the text of historical epigraphs. The main outcomes of this research are: 1. Answers to the ambiguities regarding the subject of research and delineating a clear time-line of Naqsh-e Jahan Square’s development history; 2. collecting the most important relative pictorial documents and historical texts, and; 3. Presentation of multiple pictorial documents, for the first time, of the history and development of the square during the Safavid era.
با وجود پژوهشهای متعدد دربارۀ روند و تاریخچۀ شکلگیری میدان نقش جهان، همچنان پرسشهای متعددی در این زمینه وجود دارد که جواب دقیقی به آنها داده نشده است. این پرسشها به موضوعاتی از قبیل پیشینۀ میدان، تاریخ دقیق ساخت و اتمام اجزای میدان، ترتیب شکلگیری اجزای میدان و... مربوط است. در این مقاله تلاش شده پاسخهای دقیقی در حد منابع و اسناد تاریخی موجود به این پرسشها داده شود. روش پژوهش، تحلیلی تاریخی مبتنی بر متون تاریخی شامل کتب تاریخی دورۀ صفویه و نیز سفرنامههای آن زمان و برداشتهای میدانی از قبیل مطالعۀ متن کتیبههای تاریخی ابنیۀ موجود در مجموعه و دیگر شواهد موجود است. هدف از این بررسیها تدقیق و تکمیل پیشینۀ تاریخی یکی از مجموعههای تاریخی مهم معماری و شهرسازی ایران است. دربارۀ دستاوردهای مقاله میتوان به این موارد اشاره کرد: 1. پاسخ به ابهامات و پرسشهای مرتبط با موضوع پژوهش و ارائۀ تصویری روشن از فرایند تاریخی شکلگیری میدان نقش جهان و اجزای آن، 2. گردآوری مهمترین اسناد تصویری و متون تاریخی مرتبط با موضوع تحقیق، 3. تدوین چند سند تصویری از پیشینه و فرایند شکلگیری میدان در دورۀ صفوی که برای اولین بار در خصوص تاریخچۀ سیر تحول و شکلگیری میدان نقش جهان ارائه میشود و بیانگر پیشینه و نحوۀ توسعۀ میدان نقش جهان در دورۀ صفوی است.
https://jias.kashanu.ac.ir/article_111819_b9df7f7513195763b830d7e129956584.pdfدانشگاه کاشانمطالعات معماری ایران2252-063581520220126Mehrabbori (altar shape plaster cutting) in Timurid miniaturesمحراببری در نگارههای تیموری (علمی پژوهشی)13314211182010.22052/1.15.133FAرضانوری شادمهانیدانشگاه کاشانJournal Article20220126Iranian miniature paintings very well reflect the structure and decorations of Iranian monuments. Therefore, they are good secondary sources to refer to and compensate for the lack of information in the study of Iranian architecture. In the present article, the plaster ornaments (stuccowork) that are reflected in Behzad’s and Mirak’s paintings—two famous painters of the Herat school of painting—have been studied and analyzed. The present article claims that there were no Tong-bori ornaments in either Timurid miniatures or Timurid architecture. The ornament which is depicted both in Timurid miniatures and seen in Timurid buildings is “Mehrab-bori” (plaster cutting in the shape of a mehrab). The faces of Tong-bori ornaments are similar to ewers and pitchers, whereas the faces of Mehrab-bori ornaments are similar to mehrabs. Therefore, it is better to name the motifs as Mehrab-bori. Based on the analysis of miniature paintings and historical texts, it can be said that Mehrab-bori was designed to decorate grand buildings like palaces, pavilions, and mausoleums and it was also used for exhibiting exquisite objects in buildings of the Timurid era. Some royal buildings that have Mehrab-bori ornaments can be called chini-khaneh..نگارههای ایران منابعی هستند که ساختار و آرایههای بناهای ایران را بهخوبی بازتاب میدهند. بنابراین در مقام منابع مکمل در مطالعۀ معماری ایران باید به آنها رجوع و کمبودهای اطلاعاتی را جبران کرد. با چنین نگرشی، در این مقاله، آرایۀ (آذین) گچی که در نگارههای بهزاد و میرک، نگارگران مکتب نقاشی هرات، بازتاب یافته، بررسی و تحلیل شده است. مقالۀ حاضر نشان میدهد که نه در نگارههای تیموری و نه در بناهای باقیمانده از این عصر، تنگبری وجود نداشته، بلکه آرایهای که در نگارهها ترسیم و در بناهای تیموری ایجاد شده، «محراببری» است. اگر نمای تنگبریها شبیه تنگ و صراحی است، شکل نمای طاقچههای محراببری شبیه محراب است. بنابراین با در نظر گرفتن شکل محراب، این آرایۀ گچی را محراببری نامیدهاند. بر پایۀ تحلیل نگارهها و خوانش متون تاریخی میتوان گفت محراببری آذینی برای آراستن عمارات مجلل همچون کاخها، کوشکها، آرامگاهها و نیز مکانی برای به نمایش گذاردن اشیاء نفیس در برابر دیدگان مشتاق در عصر تیموری بوده است. برخی عمارات سلطنتی را که دارای آرایۀ گچی محراببری بودهاند، میتوان چینیخانه نامید.
https://jias.kashanu.ac.ir/article_111820_5aa713e8d2c655b05e83c1c834fc2cbc.pdfدانشگاه کاشانمطالعات معماری ایران2252-063581520220126The Role of Virtual Re-creating in the Protection of Historical Monuments in the Case Study of Mosaic-Iwan in the City of Bishapurنقش بازآفرینی مجازی در حفاظت از آثار تاریخی در نمونۀ مطالعاتی ایوان موزائیک شهر بیشاپور (علمی پژوهشی)14315311182110.22052/1.15.143FAعلیرضاشاه محمدپور سلمانیدانشگاه هنر اصفهانحمیدرضابخشنده فرددانشگاه هنر اصفهان، دانشکده حفاظت و مرمتاصغرمحمدمرادیدانشگاه علم و صنعت ایران، دانشکده معماری و شهرسازیJournal Article20220126Any historical monument may have lost some fragments due to various factors. The extent of defects, whether in quantity or quality, directly relates to the loss of identity and integrity of the building, and reduces the accuracy of its physical or virtual reconstruction. On the other hand, a lack of understanding of the complete form of a building affects the degree of justification for its conservation. The Mosaic Iwan in Bishapur, which has suffered the named damages, is selected as a case study. The floor mosaic decorations of the iwan were sent to the National Museum of Iran and the Louvre Museum in Paris during excavations and nothing remains of the vault above the room. The lack of understanding of the original form of the building has derailed the protective measures, i.e., supporting walls are constructed regardless of the original form of the building and the location of mosaic floorings. The interpretive-historical strategy based on documentary and visual evidence was selected along with the simulation strategy for the research method. In this research, the current state of the building is compared with existing images of mosaic designs first, the damage caused by the lack of proper understanding of the original form of the building is identified, and then, the possibility and the role of virtual reconstruction in the preservation of the monument and its values are expressed. For this, the damaged architectural elements and decorations were reconstructed virtually. According to the principles of preserving the authenticity of works in a historical site, and that physical reconstruction can lead to the production of imitative and fake pieces, the production of virtual heritage is one of the ways to provide a visualization of the initial form of the building with minimal physical interference. Visualization of the imaginable initial form of a monument guides the main preservation plans. In other words, the outcome of this study is that the virtual reconstruction of the Mosaic Iwan can protect it from damage caused by the lack of understanding of its original form.
هر اثر تاریخی ممکن است در اثر عوامل مختلف دچار فقدان بخشهایی از کالبد خود شده باشد. میزان کاستیهای کمّی و کیفی کالبد با از دست رفتن هویت و یکپارچگی اثر رابطۀ مستقیم دارد و از میزان صحت بازسازی کالبدی و مجازی آن میکاهد. از طرف دیگر، عدم درک شکل کامل یک بنا، میزان توجیه حفاظت از آن را متأثر میسازد. ایوان موزائیک بیشاپور، که دچار آسیبهای مذکور بوده، بهعنوان نمونۀ مطالعاتی انتخاب شده است. موزائیکهای کف ایوان در حین کاوش به موزههای ایران باستان در تهران و لوور در پاریس منتقل شدهاند و از طاق ایوان نیز اثری باقی نمانده است. عدم درک شکل اصیل این بنا فعالیتهای حفاظتی را نیز دچار انحراف کرده و دیوارهای پشتیبان بدون توجه به شکل اصیل بنا و محل کفسازیهای موزائیکی احداث شدهاند. راهبرد تفسیریتاریخی که بر مدارک اسنادی و تصویری استوار است، در کنار راهبرد شبیهسازی، بهعنوان روش پژوهش انتخاب شده است. در این پژوهش، ابتدا ضمن تطبیق وضعیت فعلی اثر با تصاویری که از طرح موزائیکها در دست است، آسیبهای ناشی از عدم تصور صحیحِ شکل اصیل بنا شناسایی و سپس امکان و نقش بازآفرینی در حفظ کالبد و ارزشهای بنای تاریخی بیان میشود. بدین منظور، جانمایی عناصر معماری و تزیینی ایوان که از میان رفته، بهصورت تصویری بازسازی شدهاند. با توجه به موضوع حفظ اصالت آثار موجود در یک محوطۀ تاریخی، و اینکه بازسازیهای کالبدی میتوانند به تولید نمونههای بدل و غیر اصیل منجر شوند، تولید میراث مجازی یکی از راههایی است که با کمترین مداخلات فیزیکی نیازهای تجسم شکل اولیۀ بنا را فراهم میکند. به تصویر کشیدن وضعیت اصلی احتمالی اثر خطوط اصلی نحوۀ حفاظت از آن را ترسیم میکند. به عبارت دیگر، در نتیجۀ این پژوهش مشخص میشود که بازسازی مجازی ایوان موزائیک میتواند آن را از آسیبهایی که ناشی از عدم درک شکل اصیل بناست، حفاظت کند.https://jias.kashanu.ac.ir/article_111821_135e1cef6722c9906f818db234d107a6.pdfدانشگاه کاشانمطالعات معماری ایران2252-063581520220126The Role of Vegetation in Moderating Outdoor Thermal Sensation:
The Case of Sistan Regionاثر پوشش گیاهی بر تعدیل احساس گرمایی فضای باز منطقه سیستان (علمی پژوهشی)15517111182210.22052/1.15.155FAجمشیدداوطلبدانشگاه زابلشهرامپوردیهیمیدانشگاه شهید بهشتیمحمدرضاحافظیدانشگاه شهید بهشتیمرتضیادیبدانشگاه شهید بهشتیJournal Article20220126The subject of outdoor thermal comfort has been researched since 1970. Due to its differences with indoor thermal comfort, it must be assessed with the proper indices. Also, the outdoor thermal comfort of each geographical region must be assessed independently. This research aims to study the measurement indices of outdoor thermal comfort and subsequently determine the most relevant index to assess outdoor thermal comfort in the hot arid climate of Sistan Region (situated east of Iran in Sistan and Baluchestan Province). Next, the structural factors effective in moderating outdoor thermal comfort are identified.
For this purpose, two sites with different types and densities of vegetation, floor area ratios, and pavement types were selected in Sistan Region. Field measurements were performed during certain days of June-August of 2016 (representing the hottest days of summer) during daytime in three-hour intervals. A review of past studies showed that physiologically equivalent temperature (PET) is the most relevant and the most used index for assessing outdoor thermal comfort. Based on the results of the descriptive analysis of the selected sites, the PET index was 1.5° C lower in site 1, which consisted only of vegetation and no buildings, as compared to site 2, which consisted of both vegetation and buildings, showing that site 1 had better comfort conditions. In addition, it was shown that the overall state of thermal sensation in Sistan Region is “very hot” during summer, except for areas that have shading and dense vegetation in which the state is “hot”. Furthermore, inferential statistical analysis of data indicated that there is a significant correlation between the PET index and climate variables such as air temperature, relative humidity, and mean radiant temperature, as well as the structural factors of plant species and vegetation density. The PET index is highest in areas with no vegetation; average in areas with sparse bushy vegetation; and lowest in areas with dense vegetation and trees.
آسایش حرارتی در فضای باز، مبحثی است که از حدود 1970 مطرح شده است و با توجه به تفاوتهایی که با آسایش حرارتی فضای بسته دارد، باید بر اساس شاخصهای مناسب خود مورد سنجش قرار گیرد. همچنین ضرورت دارد که آسایش حرارتی فضای باز در هر منطقۀ جغرافیایی بهصورت مستقل ارزیابی شود. بنابراین، هدف از این پژوهش بهطور کلی، مطالعۀ شاخصهای اندازهگیری آسایش حرارتی در فضای باز و تعیین مناسبترین شاخص، و بهطور خاص بررسی وضعیت احساس گرمایی در فضای باز در اقلیم گرم و خشک سیستان با توجه به شاخص مناسب و شناخت عوامل ساختاری مؤثر بر تعدیل شرایط آسایش حرارتی فضای باز است. ازاینرو برای مطالعه، دو سایت متفاوت از لحاظ نوع و تراکم پوشش گیاهی، تراکم ساختمانی و پوشش کف در منطقۀ سیستان در نظر گرفته شد. کار میدانی در روزهایی از ماههای تیر و مرداد 1395 بهعنوان نمایندۀ ایام گرم تابستان و با فاصلۀ زمانی 3 ساعت طی روز برای اندازهگیری تعیین شد. مطالعه و بررسی پژوهشهای پیشین در فضای باز نشان داد که شاخص «دمای معادل فیزیولوژیکی» (PET) مناسبترین و متداولترین شاخص برای ارزیابی آسایش حرارتی فضاهای باز به شمار میرود. طبق تحلیل توصیفیِ سایتهای منتخب بهعنوان نمایندۀ فضاهای باز منطقۀ سیستان، میزان شاخص PET سایت شمارۀ 1 که صرفاً پوشش گیاهی و فاقد ساختمان است، از سایت شمارۀ 2 که ترکیبی از پوشش گیاهی و ابنیه میباشد، 5/1 درجۀ سانتیگراد کمتر، و سایت شمارۀ 1 از شرایط آسایش بهتری برخوردار است. همچنین مشخص شد که بهطور کلی، احساس گرمایی منطقۀ سیستان طی تابستان در وضعیت «خیلی داغ» قرار دارد و تنها در نقاطی که پوشش گیاهی سایهانداز و متراکم وجود داشته باشد، این وضعیت به احساس گرمایی «داغ» تعدیل مییابد. تحلیل استنباطی دادهها نیز نشان داد که بین شاخص PET و متغیرهای اقلیمیِ دمای هوا، رطوبت نسبی و میانگین دمای تابشی و عوامل ساختاریِ نوع گونۀ گیاهی و تراکم پوشش گیاهی رابطۀ معناداری وجود دارد؛ بدین نحو که در حالتی که پوشش گیاهی وجود ندارد، بیشترین میزان PET، در نقاط دارای پوشش گیاهیِ تُنُک و بوتهای PET متوسط و در نقاط دارای پوشش گیاهیِ درختی و متراکم کمترین میزان PET مشاهده شده است.
https://jias.kashanu.ac.ir/article_111822_8980b0588ff8d9ddf9b827a5cecdd4fe.pdfدانشگاه کاشانمطالعات معماری ایران2252-063581520220126Measuring sense of place and identifying the effective components in the historical fabric of Tehran (Case study: The historical neighborhood of Imamzadeh Yahya)سنجش حس مکان و شناسایی مؤلفههای مؤثر بر آن در بافت تاریخی تهران (موردپژوهی: محلۀ تاریخی امامزاده یحیی) (علمی پژوهشی)17319111182310.22052/1.15.173FAآرشمحمد مرادیدانشگاه علم و صنعت ایرانسید عباسیزدانفردانشگاه علم و صنعت ایرانمحسنفیضیدانشگاه علم و صنعت ایرانسعیدنوروزیان ملکیدانشکده معماری و شهرسازیJournal Article20220126Nowadays, the reduced sense of place, sense of belonging, and identity in inhabitants of many urban areas especially in historical contexts that are undergone extensive and disproportionate redevelopment are an important issue in dealing with these districts. This descriptive-analytical research explores the multidimensional concept of sense of place and identifies its constituent factors in the historical neighborhood of Imamzadeh Yahya as a case study. For this, semi-structured questionnaires and interviews were used to measure sense of place and evaluate the influencing factors. Then, using the correlation test, significant relationships, as well as their strength and direction, were identified between the influencing factors. The results indicate that the perceived sense of place is weak in the residents of the selected neighborhood. This may be linked to the residents’ dissatisfaction with physical, social, activity-related and semantic features of the neighborhood. Also, the findings showed that there is a significant relationship between the residents’ sense of place and their sense of honor of residing in that neighborhood (P<0.05). A higher level of sense of place improves the sense of community belonging among the inhabitants and their tendency to live and stay in their neighborhood. To the contrary, there was no significant relationship between the residents’ place attachment and wayfinding (navigation) in the context (P>0.05, r=0.156). The results also revealed that the existence of historical monuments in the neighborhood does not strengthen sense of place in residents, in spite of their interests in them (mean=4.76), rather, they are only considered as existing potentials in the area. Therefore, it is possible to induce a higher level of sense of place, sense of belonging, and place identity with the help of all potential features and thoughtful planning.
امروزه سطح پایین حس مکان و کمرنگ بودن احساس تعلق و هویت ساکنان در بسیاری از مناطق شهری، بهخصوص در بافتهای تاریخی، بهواسطۀ دگرگونیها و تغییرات نامتناسب با بستر، روح و غریزۀ آدمی، مسئلهای مهم در بحث چگونگی برخورد با بافتهای تاریخی است. این پژوهش، با روش توصیفیتحلیلی، به بررسی مفهوم چندبعدی حس مکان و شناسایی عوامل تشکیلدهندۀ آن در محلۀ تاریخی امامزاده یحیی بهعنوان محلهای رو به زوال میپردازد. بدین منظور برای سنجش حس مکان و ارزیابی عوامل مؤثر بر آن از ابزار پرسشنامه و مصاحبۀ نیمهساختاریافته استفاده شده و با استفاده از آزمون همبستگی به کشف رابطۀ معنادار، شدت و جهت رابطۀ میان آنها پرداخته شده است. نتایج نشان داد که درمجموع، حس مکان ساکنان محلۀ امامزاده یحیی در سطح پایینی قرار دارد و از جمله دلایل آن میتوان به نارضایتی ساکنان از عوامل کالبدی، اجتماعی، فعالیتی و معنایی در محله اشاره کرد. همچنین آزمون همبستگی نشان داد میان حس مکان ساکنان و احساس افتخار آنها به حضور در محله، رابطۀ معناداری وجود دارد (05/0P < /span><) و سطح بالای حس مکان باعث میشود تا ساکنان با شدت بیشتری خود را اهل محلۀ خویش بدانند و متناسب با آن، انگیزۀ تداوم سکونت و ماندگاریشان در محل زندگی ارتقا یابد. در مقابل نحوۀ پیدا کردن مسیرها توسط ساکنان در این محله، رابطۀ معناداری با بُعد وابستگی به مکان برقرار نکرده است (156/0r= و05/0P>). همچنین نتایج حاکی از این است که وجود ابنیۀ تاریخی در محلۀ امامزاده یحیی بهرغم علاقهمندی ساکنان به آن (76/4= میانگین)، بهخودیخود موجب تقویت حس مکان در ساکنان نمیگردد و تنها یکی از توانمندیهای موجود محسوب میشود. ازاینرو میتوان به کمک آن و سایر توانمندیهای موجود، با برنامهریزیهای مدبّرانه، راه رسیدن به سطح بالاتری از حس مکان، تعلق به مکان و هویت مکان را هموارتر کرد.
https://jias.kashanu.ac.ir/article_111823_51320145c17440377df73bd7ad0ede34.pdfدانشگاه کاشانمطالعات معماری ایران2252-063581520220126Improving Architectural Design Skills with Design-Based Learning of New Structuresارتقای توانایی طراحی معماری مبتنی بر یادگیری طراحانۀ سازههای نوین (علمی پژوهشی)19321611182410.22052/1.15.193FAسعیدحقیقیدانشگاه ازاد اسلامی واحد نجف ابادامیددژداردانشگاه ازاد اسلامی همداننرگسدهقاندانشگاه ازاد اسلامی واحد نجف ابادJournal Article20220126The purposeful and applied learning of Structures as a pillar of architectural design is very important. The current educational content of Structures in architecture departments is based on theoretical discussions, mathematical formulas, and lecture-oriented material. As a result, students are incompetent in applying practical concepts and structural formal analyses to architectural design. Effective and applied learning of Structures is an important part of the educational process in all architectural programs. For this, the introduction of a course about New Structures and their efficient use throughout the design process in the architecture curriculum is very much needed to improve the students’ design skills.
This study aims to delineate an effective educational solution for improving architectural design skills with design-based learning of new structural technologies. This scientific solution is a fusion of design skills development with a constructivist approach in interactive learning. The goal is to measure the effect of integration and interface of New Structures and students’ architectural design skills. The study was carried out in two stages of pre-testing (pilot) and post-testing (main) in an architectural design studio as an interactive and constructivist learning environment. The statistical population of the study consisted of the students of the third semester of the master’s program of architecture in Islamic Azad University, Hamadan Branch, who were divided into three 15-member groups, one of which was the experimental group and the two others were control groups. The data were collected, assessed and analyzed based on the main components of the study and consecutive tests and according to scientific appraisal criteria. The findings indicate a positive correlation between the interactive learning of new structural technologies in the design studio and improvement of the main components of design skills.
یادگیری هدفمند و کاربردی سازه، بهعنوان یکی از ارکان فرایند طراحی معماری، دارای اهمیت بسزایی است. آموزش فعلی سازه در دانشکدههای معماری بر پایۀ مباحث نظری، فرمولهای ریاضی و سخنرانیمحور است. در نتیجه باعث ناتوانی دانشجویان برای بهکارگیری مفاهیم عملی و تحلیلهای فرمی سازهای در طراحی معماری میشود. آموزش مؤثر و کاربردی سازهها بخش مهمی از فرایند آموزش در همۀ مقاطع تحصیلی رشتۀ معماری است. برای دستیابی به این مسئلۀ مهم، آموزش هدفمند درس سازههای نو و بهکارگیری مؤثر و کارآمد در فرایند طراحی برای افزایش مهارت توانایی در دانشکدههای معماری ضروری به نظر میرسد. هدف این تحقیق، تبیین راهکار آموزشی کارآمد در جهت ارتقای توانایی طراحی معماری مبتنی بر یادگیری طراحانه و تکنولوژیهای نوین سازهای است. این راهکار علمی، برآیند دوجانبۀ توسعۀ توان طراحی و اتخاذ رویکرد سازندهگرایی در یادگیری تعاملگرای دانشجویان معماری است. در همین راستا این پژوهش با هدف بررسی میزان اثرگذاری همزمانی و هممکانی در یکپارچگی سازههای نوین و توانایی طراحی معماری دانشجویان شکل گرفته است. روش تحقیق ترکیبی متوالی بر اساس راهبرد شبه آزمایشی، مبنای این پژوهش است. آزمون پژوهش در دو مرحلۀ پیشآزمون (پایلوت) و پسآزمون (اصلی) در کارگاه طراحی معماری بهعنوان محیط یادگیری سازندهگرای تعاملی انجام گرفت. جامعۀ آماری تحقیق از دانشجویان ترم سوم کارشناسی ارشد معماری دانشگاه آزاد همدان در سه گروه 15 نفری است که یک گروه، اصلی و دو گروه دیگر بهعنوان گواه (شاهد) انتخاب شدند. دادههای پژوهش بر مبنای مؤلفههای اصلی تحقیق و آزمونهای متوالی و بر پایۀ ملاکهای داوری گردآوری شده و تحلیل داوری، مورد سنجش و ارزیابی نهایی قرار گرفت. یافتههای پژوهش نشان میدهد یادگیری همزمان سازههای نوین در مکان مشترک آتلیۀ طراحی بهصورت عملی، میتواند باعث ارتقای مؤلفههای اصلی توانایی طراحی گردد.
https://jias.kashanu.ac.ir/article_111824_61501260e7e593d66cfe80d96d27fccd.pdfدانشگاه کاشانمطالعات معماری ایران2252-063581520220126Investigating the Mutual Effects of Social Capital and Quality of Life in Urban Neighborhoods Using Structural Equation Modeling
(Case Study: Sultan Mir-Ahmad and Fin in Kashan)بررسی تأثیر متقابل مؤلفههای سرمایۀ اجتماعی بر کیفیت زندگی در محلههای شهری با استفاده از روش معادلات ساختاری (مورد مطالعه: محلههای سلطان میراحمد و فین کاشان) (علمی پژوهشی)21724011182510.22052/1.15.217FAمونالقماندانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم وتحقیقاتزهراساداتسعیده زرابادیدانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم وتحقیقاتمصطفیبهزادفردانشگاه علم و صنعتJournal Article20220126Urban neighborhoods are a suitable context to form sustainable social relationships and increase trust and social participation. With the development of cities and fundamental changes in the lifestyles of residents, we are faced with widespread changes and even disconnections in close relationships. For this, the concept of social capital in local communities can be effectively employed for improving sustainable social development and quality of life.
The purpose of this research is to identify the dimensions of social capital and quality of life at the level of urban neighborhoods and to measure the mutual effects between social capital and quality of life in the two neighborhoods of Sultan Mir-Ahmad and Fin in Kashan. This is an applied research using combinatorial data analysis (qualitative literature analysis and quantification methods). Multi-stage sampling was used and data was gathered through questionnaires. The t-test, Pearson correlation, and structural equation modeling were used to assess the hypotheses.
The results of the study indicate a significant relationship between all dimensions of social capital with those of quality of life. The most effective dimension of social capital on quality of life is the trust index (0.85), while the most effective dimension of quality of life on social capital is the environmental health index (0.88). Therefore, by improving trust as the most effective social capital index, it is possible to improve the quality of life in urban neighborhoods, and by improving environmental health indicators that improve quality of life in urban neighborhoods it is possible to the optimal social capital. The mutual effects of the dimensions of social capital and quality of life can be used to regenerate rich capital and better quality of life in urban neighborhoods.
محلههای شهری بستری مناسب برای شکلگیری ارتباطات پایدار اجتماعی و افزایش اعتماد و مشارکت اجتماعی است. با توسعۀ شهرها و تغییرات اساسی در الگوی زندگی ساکنان، با تغییرات گسترده در روابط نزدیک و گسست ارتباطات پیونددهنده روبهرو هستیم؛ بهطوری که امروزه رویکردهای مبتنی بر افزایش سرمایۀ اجتماعی در جوامع محلی بهعنوان راهکاری مؤثر در جهت توسعۀ پایدار اجتماعی و ارتقای کیفیت زندگی شناخته میشود. هدف پژوهش حاضر، شناسایی ابعاد سرمایۀ اجتماعی و کیفیت زندگی در سطح تحلیل محلههای شهری و سنجش میزان تأثیرگذاری متقابل متغیر سرمایۀ اجتماعی و کیفیت زندگی، بهخصوص در گونههای متفاوت، نظیر دو محلۀ سلطان میراحمد و فین کاشان است که بعد از نتیجهگیری بتوان بهعنوان چارچوب سیاستگذاری برای توسعۀ شهری مورد استفاده قلمداد کرد. روش پژوهش برحسب هدف کاربردی و برحسب گردآوری دادهها ترکیبی (تحلیل متون کیفی و روابط کمیسازی) است. روش نمونهگیری در پژوهش حاضر چندمرحلهای و ابزار گردآوری اطلاعات، بهصورت پرسشنامه بوده که اعتبار آن با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی و پایایی آن با استفاده از آلفای کرونباخ مورد آزمون قرار گرفت. فرضیات به روش آزمون تفاوت میانگین دو نمونۀ مستقل (آزمون t) و آزمون همبستگی پیرسون و مدلسازی معادلات ساختاری مورد بررسی قرار گرفت. یافتههای پژوهش حاضر بیانگر وجود ارتباط معنیدار میان ابعاد متغیر سرمایۀ اجتماعی و کیفیت زندگی است. بیشترین تأثیرگذاری متغیر سرمایۀ اجتماعی بر متغیر کیفیت زندگی را شاخص اعتماد (۸۵/۰) و بیشترین تأثیرگذاری متغیر کیفیت زندگی بر سرمایۀ اجتماعی را شاخص سلامت محیط (۸۸/۰) داراست. نتایج پژوهش نشاندهندۀ آن است که از طریق افزایش اعتماد بهعنوان تأثیرگذارترین شاخص سرمایۀ اجتماعی میتوان به ارتقای کیفیت زندگی محلههای شهری دست یافت و همچنین با ارتقای شاخصهای سلامت محیط به ارتقای کیفیت زندگی محلههای شهری و در نتیجه سرمایۀ اجتماعی مطلوبتر دسترسی پیدا کرد. از تأثیر متقابل مؤلفههای سرمایۀ اجتماعی و کیفیت زندگی میتوان در راستای بازتولید سرمایۀ غنیتر و کیفیت زندگی مطلوبتر در محلههای شهری استفاده کرد.
https://jias.kashanu.ac.ir/article_111825_98d74747d45c137d37707db93889fdab.pdf