دانشگاه کاشان مطالعات معماری ایران 2252-0635 14 28 2026 03 16 Evaluation of Structural Education Curriculum in Iranian Architecture Schools from the Perspective of Implementing Structural Knowledge in Architectural Design Based on Bloom’s Revised Taxonomy ارزیابی برنامۀ درسی رشتۀ معماری از منظر کاربست دانش سازه بر مبنای نظریۀ یادگیری معنادار بلوم 197 215 115472 10.22052/jias.2026.254733.1297 FA فوزیه زینلی نصرآبادی استادیار، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه میبد نریمان فرح‌زا استادیار، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه یزد محمدرضا حافظی دانشیار، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2024 04 16 The primary objective of structural education in architecture is to equip students with the ability to meaningfully apply structural knowledge within the architectural design process, thereby improving the quality and performance of architectural outcomes. However, whether current undergraduate architecture curricula in Iranian universities adequately support this objective remains an open question. This study evaluates the extent to which the existing structural education curriculum supports the implementation of structural knowledge in architectural design and identifies its main strengths and shortcomings. The study draws on Bloom’s Revised Taxonomy of Educational Objectives (RBT) and the concept of meaningful learning, which frames cognitive development from basic memorization to higher-order application in complex tasks such as architectural design. A mixed-methods research approach was adopted in three sequential stages: (1) comparative analysis of structural education syllabi across selected undergraduate architecture programs in Iran; (2) data collection through a semi-structured Likert-scale questionnaire administered to experienced architecture faculty members (Cronbach’s alpha = 0.725); and (3) qualitative analysis of interviews and open-ended responses using thematic analysis. The evaluation framework addressed three dimensions of structural knowledge, namely declarative, conceptual, and procedural knowledge, alongside the educational environment and curricular coherence. The findings show that the current curriculum primarily focuses on declarative structural knowledge, with a moderate level of responsiveness in this domain. By contrast, conceptual structural knowledge, which concerns the understanding of structural behavior and form-performance relationships, and procedural structural knowledge, which concerns practical engagement with structural strategies within design processes, receive insufficient attention, despite faculty members identifying both as having a high to very high impact on architectural design. In addition, syllabus analysis shows that direct structural education accounts for less than 6.5% of total curricular credits and remains largely theoretical, while practical and design-oriented components play a marginal role. In response to the research questions, the study concludes that the prevailing imbalance among cognitive levels, favoring lower-order declarative knowledge, significantly limits meaningful structural learning and its implementation in architectural design. However, the provision of foundational structural principles is a relative strength of the curriculum; its main limitations lie in insufficient development of conceptual and procedural knowledge, marginalization of practice-based learning, and weak integration between structural courses and architectural design studios. هدف اصلی از آموزش سازه، توانمندسازی دانشجویان برای کاربست آن در فرایند طراحی معماری و ارتقای کیفیت و کارایی طرح‌هاست. همواره این پرسش مطرح بوده است که آیا برنامۀ درسی موجود در مقطع کارشناسی معماری در دانشگاه‌های ایران، توان پاسخ‌گویی به نیاز دانشجویان برای دستیابی به این هدف متعالی را دارد یا خیر. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی میزان پاسخ‌گویی برنامۀ درسی آموزش سازه به کاربست دانش سازه در طراحی معماری و شناسایی نقاط قوت و ضعف آن انجام شده است. برای این منظور، سرفصل‌های درسی با مشارکت اساتید باسابقۀ معماری در دانشگاه‌های معتبر ایران مورد بررسی قرار گرفت. چارچوب نظری پژوهش مبتنی‌بر طبقه‌بندی اهداف آموزشی بلوم (BRT) و مفهوم یادگیری معنادار است که سطوح شناختی را از یادسپاری تا کاربست دانش در مسائل پیچیده همچون طراحی معماری تبیین می‌کند. نخست، تحلیل تطبیقی سرفصل‌های درسی آموزش سازه در برنامۀ کارشناسی معماری دانشگاه‌های منتخب ایران، دوم، گردآوری داده‌ها ازطریق پرسش‌نامۀ نیمه‌ساختارمند با مقیاس لیکرت از اساتید باسابقۀ معماری (با ضریب پایایی آلفای کرونباخ 725/0) و سوم، تحلیل کیفی مصاحبه‌ها و سؤالات باز با استفاده از روش تحلیل مضمون انجام شد. شاخص‌های ارزیابی شامل سه بعد دانش گزاره‌ای، مفهومی و رویه‌ای سازه، به‌همراه عوامل محیط آموزشی و انسجام آموزشی بوده‌اند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که برنامۀ درسی موجود به‌طور غالب بر دانش گزاره‌ای سازه تمرکز دارد و در این بعد، پاسخ‌گویی آن در حد متوسط ارزیابی می‌شود. درمقابل، دانش مفهومی سازه و دانش رویه‌ای سازه که از دیدگاه اساتید تأثیر زیاد و بسیار زیاد بر طراحی معماری دارند، به میزان بسیار کمی در برنامۀ فعلی پوشش داده شده‌اند. تحلیل سرفصل‌ها نیز نشان داد که سهم آموزش مستقیم سازه کمتر از 5/6 درصد کل واحدهای درسی و به‌طور عمده نظری است و واحدهای عملی نقش حاشیه‌ای دارند. در پاسخ به سؤالات پژوهش، در وضعیت فعلی برنامۀ درسی آموزش سازه در مقطع کارشناسی معماری، تمرکز غالب بر دانش گزاره‌ای بوده و ضعف جدی در پرورش دانش مفهومی و رویه‌ای، مانع تحقق یادگیری معنادار سازه شده است. نقطۀ قوت این برنامۀ آموزشی تأمین حداقلی مبانی و کلیات دانش سازه و از نقاط ضعف اصلی آن، عدم تعادل توزیع سطوح شناختی، کم‌رنگ بودن آموزش‌های عملی و طراحی‌محور و فقدان پیوند مؤثر میان دروس سازه و کارگاه‌های طراحی معماری است. https://jias.kashanu.ac.ir/article_115472_95acefeb3f62c5dd2cd1b160bb3796ac.pdf