دوره 1، شماره 10 - ( 11-1395 )                   جلد 1 شماره 10 صفحات 183-206 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Rezaei N, Mohammadzadeh R, Omrani-pour A. Social Quality Evaluation of Open and SemiـOpen Circulation Routes at the University Campuses, Case Study: Campus of the University of Kashan . JIAS. 2017; 1 (10) :183-206
URL: http://jias.kashanu.ac.ir/article-1-1199-fa.html
رضایی ناهیده، محمدزاده رحمت، عمرانی‌پور علی. ارزیابی کیفیت اجتماعی مسیرهای ارتباطی باز و نیمه‌باز پردیس‌های دانشگاهی، مطالعه موردی: پردیس دانشگاه کاشان. مطالعات معماري ايران. 1395; 1 (10) :183-206

URL: http://jias.kashanu.ac.ir/article-1-1199-fa.html


استادیار دانشکده معماری و هنر، دانشگاه کاشان
چکیده:   (303 مشاهده)

طی سالیان گذشته در کشور ما، علی‌رغم اهمیت خاص فضاهای باز در امر آموزش، بناهای آموزشی فراوانی بدون توجه به خواسته‌ها و نیازهای کاربران و فراگیران به بناها و محوطه‌های باز به‌وجود آمده‌اند. با توجه به روند روبه‌رشد دانشجویان و اقلیم آب‌وهوایی گرم در کاشان و تأثیر منفی آن بر سطح تعاملات، پژوهش حاضر قصد دارد با بررسی کیفیت اجتماعی در قالب معیارهایی از قبیل اجتماع‌پذیری، پیاده‌مداری، انعطاف‌پذیری، سرزندگی، ایمنی، خوانایی و غنای حسی، به ارزیابی این بعد در دانشگاه بپردازد. روش مطالعه تدوین معیارهای مستخرج از دیدگاه نظریه‌پردازان شهرسازی با به‌کارگیری طیف لیکرت و تهیۀ پرسش‌نامه و برداشت‌های میدانی بوده و برای تعیین میزان اهمیت معیارها از روش سلسله‌مراتبی  AHPبهره گرفته شده است. یافته‌های ارزیابی حاکی از متوسط بودن معیارهای مورد بررسی در پردیس دانشگاه دارد؛ به‌گونه‌ای که معیارهای اجتماع‌پذیری، پیاده‌مداری، انعطاف‌پذیری، سرزندگی، خوانایی و ایمنی در طیف متوسط و غنای حسی در طیف ضعیف قرار می‌گیرند. مهم‌ترین نقاط ضعف مسیرهای باز و نیمه باز عبارت‌اند در عرصۀ اجتماع‌پذیری، ضعف مبلمان و ترکیب نامناسب کاربری‌ها؛ در عرصۀ پیاده‌مداری، سرویس‌دهی نامناسب مبلمان و کیفیت پایین کف‌سازی؛ در عرصۀ انعطاف‌پذیری، ناسازگاری فعالیت‌های بیرون و درون فضاها و کیفیت نامناسب پاتوق‌ها؛ در عرصۀ سرزندگی، کیفیت پایین فضاهای سبز و جمعی و ناکارآمد بودن سیستم حمل‌ونقل؛ در عرصۀ خوانایی، کافی نبودن تابلوهای راهنمای نصب‌شده، کیفیت پایین در عرصۀ غنای حسی، و در نهایت در عرصه ‌ایمنی، تداخل مسیر سواره و پیاده و مشکل ایمنی در شب. با این حال، مواردی چون ایمنی در روز، سیستم روشنایی محوطه و کمیت فضای سبز از نقاط قوّت پردیس به‌شمار می‌آید. نکته‌ای که در فرایند طراحی دانشگاه باید بدان توجه خاص نمود، انعطاف‌پذیر ساختن فضاهای جمعی است؛ اصلی که در توسعۀ دانشگاه کاشان چندان مورد توجه قرار نگرفته است. بنابراین علاوه بر توجه خاص به زیرسنجه‌های با امتیاز کم، بر تقویت و طراحی نقاط دارای پتانسیل تبدیل به مکان‌های عمومی موفق و سازمان‌دهی مسیرها، باز طراحی مسیرهای دوچرخه و... تأکید می‌شود.

متن کامل [PDF 7050 kb]   (483 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: ۱۳۹۵/۱۲/۲۱ | پذیرش: ۱۳۹۵/۱۲/۲۱ | انتشار: ۱۳۹۵/۱۲/۲۱

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مطالعات معماری ایران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Journal of Iranian Architecture Studies

Designed & Developed by : Yektaweb